هنر نقاشی

زندگی‌نامه

boonak — Thu, 24 Jul 2008 05:49:18 GMT

دوران کودکی و نوجوانی

دوران کودکی و نوجوانی

خسرو شکیبایی

خسرو شکیبایی در ۷ فروردین ماه سال ۱۳۲۳ در خیابان مولوی تهران به دنیا آمد. در شناسنامه نامش «خسرو» است ولی خانواده و نزدیکان او را «محمود» صدا می‌کردند. پدر خسرو سرگرد ارتش بود و وقتی او ۱۴ ساله بود بر اثر سرطان از دنیا رفت. او قبل از اینکه وارد عرصه تئاتر شود، در حرفه‌هایی چون خیاطی و کانال‌سازی وآسانسورسازی کار می‌کرد. در ۱۹ سالگی برای اولین بار روی صحنه تئاتر رفت و بعد از مدتی به عباس جوانمرد، معرفی و به صورت کاملا حرفه‌ای بازیگر تئاتر شد. وی فارغ التحصیل بازیگری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود و فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۴۲ با بازیگری تئاتر آغاز کرد، ۵ سال بعد یعنی در سال ۱۳۴۷ وارد حرفهٔ دوبلوری شد. وی در فیلم‌های هامون، کیمیا، کاغذ بی خط به ایفای نقش پرداخت. بازی در سریال‌هایی چون لحظه، کوچک جنگلی، مدرس، روزی روزگاری، خانه سبز، کاکتوس، آواز مه، تفنگ سر پر از دیگر نقش آفرینی‌های این هنرمند بود.

دوران کاری

سینما

شکیبایی نخستین بار در سال ۱۳۵۳ در فیلم کوتاه و ۱۶ میلیمتری «کتیبه» به کارگردانی فریبرز صالح مقابل دوربین رفت و با بازی در نقش کوتاهی در فیلم خط قرمز (مسعود کیمیایی-۱۳۶۱) به سینما آمد و تا سال ۱۳۶۸ نقش آفرینی‌هایی کرد. از جمله در فیلمهای دزد و نویسنده، ترن و رابطه خوب ظاهر شد. اما از بعد از بازی در فیلم هامون (داریوش مهرجویی-۱۳۶۸) بود که نام خسرو شکیبایی بر سر زبان‌ها افتاد. او برای بازیش در همین فیلم از «هشتمین جشنواره فیلم فجر»، سیمرغ بلورین دریافت کرد و تحسین منتقدان و مردم را برانگیخت. او همچنین برای بازی در فیلم کیمیا (احمد رضا درویش-۱۳۷۳) بار دیگر برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول از سیزدهمین جشنواره فیلم فجر شد. او سومین سیمرغ خود را هم را برای بازی در نقش عادل مشرقی فیلم سالاد فصل (فریدون جیرانی) گرفت. از آخرین افتخارات شکیبایی هم دیپلم افتخار برای فیلم اتوبوس شب (کیومرث پوراحمد) بود.

شکیبایی آخرین جایزه‌اش را از ششمین جشن ماهنامه «دنیای تصویر» برای بازی در فیلم «کاغذ بی خط» دریافت کرد.

پس از گذشت نزدیک به ۲۲ سال از اولین حضورش در فیلم کیمیایی، در فیلم حکم (۱۳۸۳) باری دیگر در فیلم وی در کنار عزت الله انتظامی ایفای نقش کرد.

او علاوه بر هنرنمایی در سینما و تئاتر، برخی از سروده‌های سهراب سپهری، سید علی صالحی ، فروغ فرخزاد و محمدرضا عبدالملکیان را به صورت دکلمه اجرا کرده بود.

در ۹ تیرماه ۱۳۸۷ در دومین جشن منتقدان سینمایی، جایزه یکی از برترین بازیگران سی سال سینمای پس از انقلاب را گرفت. او همچنین در بیست و ششمین جشنواره فیلم فجر، بازیگر و گوینده تیزر جشنواره بود

تلویزیون

او در تلویزیون هم موفق بود. از همان زمان که در نقش «سید حسن مدرس» بازی کرد و آن مونولوگ طولانی معروفش را اجرا کرد تا بازی در مجموعه تلویزیونی روزی روزگاری، خانه سبز، کاکتوس، تفنگ سر پر و این اواخر هم مجموعه‌های تلویزیونی در کنار هم و سرزمین سبز را روی آنتن داشت.

آخرین نقش‌آفرینی این هنرمند در فیلم تلویزیونی پیوند (سعید عالم‌زاده) و آخرین نمایش فیلمش، آشیانه‌ای برای زندگی (حمید طالقانی) بود که به مناسبت روز پدر از تلویزیون پخش شد.

مرگ

شکیبایی در ساعت ۴ صبح جمعه ۲۸ تیرماه ۱۳۸۷ در سن ۶۴ سالگی در اثر بیماری عارضه قلبيدر بیمارستان پارسیان تهران درگذشت. او مدت‌ها از عارضه سرطان کبد رنج می‌برد.

در پی این رویداد، غلامعلی حداد عادل رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس و عزت‌الله ضرغامی پیام تسلیت صادر کردند، همچنین وزیر فرهنگ و ارشاد

اسلامی پیام تسلیت محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهوری اسلامی ایران را در مراسم تشییع پیکر «خسرو شکیبایی» اعلام داشت.

بيوگرافي

boonak — Thu, 24 Jul 2008 05:35:18 GMT

فارغ التحصیل در رشته بازیگری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران.
علاقمند به کشتی کچ و شرکت در چند مسابقه آماتور در سال 1340.
گوینده فیلم در استودیو شهاب در سالهای 1347 تا 1349.
فعالیت در تئاتر در سال 1354.
شروع فعالیت سینمایی در فیلم "خط قرمز" (مسعود کیمیایی) به عنوان بازیگر در سال 1361.
با بازی در نقش کوتاهی در فیلم "خط قرمز" (مسعود کیمیایی، 1361) به سینما آمد. و تا سال 1368 در نقشهایی ظاهر شد. از جمله در فیلمهای "دزد و نویسنده" ، "ترن" و "رابطه" خوب ظاهر شد. اما از بازی در فیلم "هامون" (داریوش مهرجویی، 1368) بود که نامش سر زبانها افتاد. او برای بازی بسیار زیبایش در همین فیلم از هشتمین جشنواره فیلم فجر، سیمرغ بلورین دریافت کرد و تحسین منتقدان و مردم را برانگیخت.
خسرو شکیبایی از سال 1368 به بعد، دیگر نتوانست از جلد حمید هامون بیرون بیاید و حمید هامون را در انواع و اقسام لباسها و تیپهای مختلف تکرار کرد. اما توانایی هایش انکارناپذیرش را در چند فیلم به معرض نمایش گذاشت: بازی تاثیرگذار او در دو فضای کاملا متفاوت در فیلم "کیمیا" (احمدرضا درویش، 1373) و بازی متفاوت او در فیلم "کاغذ بی خط" (ناصر تقوایی، 1380).
خسرو شکیبایی در تلویزیون هم موفق بود. از همان زمان که در نقش مدرس بازی کرد و آن مونولوگ طولانی معروفش را اجرا کرد تا بازی در مجموعه تلویزیونی "روزی روزگاری" ، "خانه سبز" ، "کاکتوس" ، "تفنگ سرپر" و این اواخر هم که مجموعه تلویزیونی در کنار هم را روی آنتن داشت.
او آخرین جایزه اش را از بیست و سومین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم "سالاد فصل" (فریدون جیرانی) از آن خود کرد.
پس از گذشت نزدیک به 22 سال از اولین حضورش در سینمای مسعود کیمیایی، بار دیگر و اینبار در کنار استاد عزت الله انتظامی در فیلمی از مسعود کیمیایی ایفای نقش کرد: "حکم".

روحش شاد .یاد و خاطراتش گرامی.......

boonak — Sun, 17 Dec 2006 10:29:58 GMT

باغ مظفر

boonak — Sun, 17 Dec 2006 10:24:18 GMT

«مديري» با آثاري از جمله «طنز 79»، «پاورچين»، «نقطه‌چين»، «جايزه بزرگ» و «شب‌هاي برره»، كه به گونه‌اي «كمدي سياه» بودند و به معضلات خانواده و اجتماع مي‌پرداختند، براي مردم تبديل به چهره‌اي ماندگار و محبوب شد.

«باغ مظفر» عنوان سريال جديدي به كارگرداني «مهران مديري» است كه از هفته گذشته، هر شب از شبكه سوم سيما بر روي آنتن مي‌رود.
«مديري» با آثاري از جمله «طنز 79»، «پاورچين»، «نقطه‌چين»، «جايزه بزرگ» و «شب‌هاي برره»، كه به گونه‌اي «كمدي سياه» بودند و به معضلات خانواده و اجتماع مي‌پرداختند، براي مردم تبديل به چهره‌اي ماندگار و محبوب شد.
«باغ مظفر» با آخرين كار مديري -«شب‌هاي برره»- تفاوت‌ها و تشابهاتي دارد. برخلاف داستان شب‌هاي برره كه حركت موضوعي آن از «جامعه سنتي و توسعه نيافته» به «توسعه يافتگي و مدرنيسم» بود، در «باغ مظفر» روند حركت موضوعي داستان از «توسعه يافتگي و مدرنيسم» به «جامعه سنتي و توسعه نيافته»، يعني از حال به گذشته است كه در جريان اين روند به تفاوت‌هايي در ساختار خانواده‌ها و تفاوت‌هاي فكري و اجتماعي كه در گذر زمان، در اين دو مقطع زماني به وجود آمده، مي‌پردازد. در واقع «باغ مظفر» نمايانگر تغيير آداب و رسوم و تغيير در نوع رفتار افراد خانواده، در گذر زمان است.
«مديري» با تيزهوشي دو خانواده را كه تقريباً از يك طبقه اجتماعي- طبقه مرفه و سرمايه‌دار- هستند، در دو مقطع زماني متفاوت، يكي در دوران امروز و ديگري در زماني دور، زمان نجبا و اشراف زادگان، كه اصل و نسب مايه برتري بود، با استفاده از كاراكتر (كامران مظفرزاده) كه پل ارتباطي بين اين دو دوران است به تصوير مي‌كشد.
يكي از مواردي كه از همان ابتدا جلوه‌گر بود، نقش پدر خانواده، در اين دو مقطع زماني متفاوت است. در دوران گذشته، پدرسالاري بر ساختار خانواده‌ها حكمفرما بود. اقتدار و كاريزماي پدر توسط تمام افراد خانواده پذيرفته شده بود، در واقع پدر قدرت مطلق بود.
اما اين اقتدار و قدرت مطلق بودن، با گذر زمان، ديگر به شكل گذشته در جامعه امروز ديده نمي‌شود و رابطه پدر با همسر و فرزندان تبديل به رابطه‌اي عاطفي و دوستانه شده است.
«مظفرخان» داراي ويژگي پدرسالاري در دوران گذشته و «آقاي بردبار» (نادر سليماني) داراي ويژگي‌هاي پدر در خانواده امروزي مثل شوخ طبعي و دارا بودن رابطه‌اي دوستانه با همسر و فرزندان است.
«فروغ» دختر خان‌مظفر (سحر جعفري جوزاني) دختري است مغرور، ديرجوش و خودپسند و نچسب از طبقه مرفه و اشراف‌زاده گذشته، در برابر «فروغ»، نازنين – شقايق دهقان- دختري است خونگرم، بدون غرور، زودجوش كه مانند بسياري از افراد جامعه امروز ما، به خاطر چشم و هم چشمي از هيچ كاري فروگذار نيست.
نيما، برادر نازنين، همچو بسياري از پسران امروز، بي‌نظم، خوشگذران، رفيق‌باز و بي‌برنامه است، در برابر او كامران پسري است منظم و تنها، او كه پلي است بين گذشته و حال بين اين دو دوره مستاصل مانده است.
اما «باغ مظفر» در كنار پرداختن به مسأله و ساختار خانواده، كه هسته اصلي اجتماع هم در گذشته و هم در زمان حال بوده است، به مسايلي كه در سطح جامعه ديده مي‌شود نيز مي‌پردازد.«باغ مظفر» به ما مي‌گويد كه گذر زمان، نوع سرمايه‌داري را تغيير داده است، اما نتوانسته است كه منش آن را تغيير دهد.«حيف نان»- نصرا... رادش- نماينده طبقه فرودست است؛ طبقه‌اي كه هميشه فرودست مانده و هيچ‌گاه به آگاهي نرسيده است.
اين طبقه خدمت به ارباب و سرمايه‌داري را افتخاري براي خود مي‌داند، با تمام توان در طول تاريخ خدمت مي‌كند و با شدت تمام تحقير مي‌شود.«كامبيز سامورايي» يا «كامبيز استخواني» (سعيد پيردوست)- كه به هر دو نام در سريال اشاره شد- نماينده طبقه لمپن جامعه است، طبقه‌اي با منش و رفتاري خاص كه از گذشته بوده و متأسفانه امروز نيز در سطح جامعه ديده مي‌شود.
جمشيد (علي‌لك پوريان) نمايانگر طبقه متقلب و نو‌كيسه‌اي است كه با تقلب، در صدد كسب ثروت و مقام هستند.
بيكاري، پايين بودن سطح كار مفيد در جامعه، تعريف شدن جايگاه‌ها در سازمان‌ها، ادامه حيات شركت‌ها و مؤسساتي كه بدون انجام فعاليتي سودمند، با واسطه‌گري به فعاليت ادامه مي‌دهند، ساخت و سازهاي بي‌رويه كه بدون توجه به زيباشناسي شهر و مالكيت خصوصي افراد انجام مي‌شود، همه از مسايلي است كه در باغ مظفر شاهد آن هستيم.
يكي ديگر از تفاوت‌هاي «باغ مظفر» با «شب‌هاي برره»، نوع گويش و لهجه بازيگران است. در «شب‌هاي برره» عموماً بازيگران با زبان خاص برره‌اي صحبت مي‌كردند كه اين نوع زبان در جامعه مورد استفاده زيادي داشت، به صورتي كه در محاوره‌هاي عاميانه مردم از اصطلاحات برره‌اي به صورت فراوان استفاده مي‌شد، اما در «باغ مظفر» گويش و لهجه خاصي مد نظر نيست و عموماً با گويش اصيل ايراني محاوره مي‌شود. (بخصوص خان‌مظفر و فروغ). گويا «مديري» از انتقاداتي كه به گويش برره‌اي شده بود خسته شده و اين‌بار مي‌خواهد فارسي اصيل و قديمي را در جامعه اپيدمي ‌كند.
اما «باغ مظفر» تشابهاتي نيز با «شب‌هاي برره» دارد كه به كار جديد ضربه مي‌زند و احتمالاً باعث ريزش مخاطب «باغ مظفر» شود. اكثر بازيگران و عوامل «شب‌هاي برره» در باغ مظفر هم ديده مي‌شوند و تقريباً شخصيتي كه به آنها داده شده، همان شخصيتي است كه در كارهاي قبلي به آنها داده شده است.
كامران باغ مظفر با كيانوش شب‌هاي برره با افكاري روشنفكرانه (با بازي سيامك انصاري)، نازنين باغ مظفر با سحرناز شب‌هاي برره با اخلاق و رفتاري پسرمآبانه (با بازي شقايق دهقان)... تفاوت چنداني با هم ندارند.
تيتراژ، موسيقي سنتي كه دوباره با صداي مديري است، لوكيشن باغ مظفر كه بي‌شباهت با محيط برره نيست، مخاطب را به اين تفكر وامي‌دارد كه شايد مديري دچار نوعي تكرار حداقل در ساختار شده است.
به هرحال، باغ مظفر هنوز در ابتداي راه است و كارهاي مديري هميشه براي مخاطبين جذاب بوده، پس بايد به انتظار قسمت‌هاي بعدي باشيم.

مهران مدیری

boonak — Thu, 05 Jan 2006 05:59:18 GMT

یکی از کارگردانان و بازیگران مجموعه‌های طنز سیمای ایران است. از جمله مجموعه‌هایی که وی کارگردانی و بازیگری آنها را برعهده داشته می‌توان از شب‌های برره، پاورچین، و نقطه‌چین نام برد. مهران مدیری داماد بازیگر معروف منوچهر نوذری می‌باشد و دو فرزند به نام های شهرزاد و فرهاد دارد او در دبيرستان دلگشا درس خواند در دوران تحصيل شاگرد خيلي خوبي بود سه برادر دارد . برادر بزرگتر در ايران است و سالهاست در ادبيات و موسيقي فعاليت ميکند. دو برادر ديگر مدت بيست سال است که در سوئد زندگي ميکنند. هميشه نمرات زيست شناسي و ادبيات مهران عالي بود حتي گاهي اوقات معلم ادبياتش کلاس را در اختيار مهران مي گذاشت و ميرفت. اما در رياضيات هميشه کم هوش بود و هنوز هم علت رياضيات را در جهان نمي داند.

مهران مديري سال 1340 در ميدان بروجردي سر آسياب دولاب به دنيا آمد . او با فقر چندان هم غريب نيست البته در زمان نوجواني او اکثر خانواده ها چنين زندگي داشتند . او در کودکي هيچ وقت آرزوي خاصي نداشت يعني آدم دم دمي بود . مثلا دوست داشت زيست شناس شود و هنوز هم دوست دارد . او از بچگي با کتاب هاي برادرش که زيست شناسي خوانده بود ور ميرفت . شايد يکي از طولاني ترين آرزوهاي او کارهاي تحقيقي در باره زندگي حيوانات بود و هنوز هم علاقه مند است . فيلم هاي مورد علاقه او فيلم هاي مستند هستند .

مديري چيزي را که نمي داند آرزوست يا نه فيلم سازي است آن هم در نوع جدي تا طنز چرا که به کار جدي بيشتر از طنز علاقه دارد و اصلا اتفاقي هم وارد کار طنز شده است. اتفاقي علي عمراني پيشنهاد همکاري در ساعت خوش را به او داد و به اين ترتيب کار طنز شروع شد . آنهايي که مهران مديري را در سال 62 در تئاتر هملت با آن چهره غمگين و دراماتيک ديدند اين فکر حتي از دورترين نقطه ذهن شان هم نمي گذشت که اين جوان روزي يکي از بزرگ ترين کمدينهای ايران شود و البته قبل اين کار هم دو کار تئاتر طنز انجام داده بود يکي از آنها پانسيون نام داشت. و در سال 1366 در تالار مولوي تهران اجرا شد. مهران از زمان انقلاب تا سال 1371، 18 يا 19 کار به غير از يکي که به عنوان آهنگ ساز همکاري کرده بقيه اش بازي گر بوده ، مثل نمايش هملت و سيمرغ با دکتر صادقي ، کيسه بوکس کار علي موذني و...

او در راديو هم کار کرده چند کار تلويزيوني هم بعد از نمايش ها داشته يکي با خانم ثريا قاسمي و چند کار مذهبي با مجتبي ياسيني .

مهران مديري در سال 1365 وارد دانشگاه مي شود و نصفه رها مي کند و به خدمت سربازي مي رود زمان سربازي اش به جبهه هم رفته و در مرصاد و حلبچه جنگيده است . اصلا بازيگري براي او تعريف ديگري داشت ولي وقتي نوروز 72 ضبط شد ديد که جزئياتي در کار طنز وجود دارد که جالب است و در همين کارها بود که پيشنهاد هاي بعدي شروع شد و قضيه ادامه پيدا کرد. ناگفته نماند که مديري سراغ خيلي چيزها رفته و شايد هم استعدادش را نداشته مثل نقاشي. البته اگر فرصتي پيش بيايد دوست دارد در مورد کارهايي که فکر مي کند حتي يک درصد هم مي تواند انجام دهد تجربه کند. او حس و حال خواندن را دوست دارد و وقتي که مي خواند خودش خيلي لذت مي برد . برادرش هم پيانيست است و هميشه در خانه پدري آنها موسيقي کلاسيک شنيده ميشد. شنيدن صداي زياد موسيقي باعث شد مديري با يک بار تمرين در استوديو اجري اصلي براي ضبط کاست خود را انجام دهد.

خيلي ها معتقدند که مهران مديري صورت تلخي دارد به عقيده خودش خيلي وقت ها ين موضوع درست است و در طول روز غمگيني اش به شادي هيش مي چربد.

سرانجام بعد از مدتي بيکاري مديري جنگ 77 را ارائه داد او سعي کرد فاصله را با بيننده کم کند و از روبه رو با او صحبت کند.

از نظر خود مديري خيلي از قسمت هاي ساعت خوش ضعيف است و خيلي از لحظاتش جاودانه و او بعضي از صحنه هاي 77 را دوست دارد و خيلي از آنها را هم نمي پسندد . او به شدت مايل است که به سمت کارگرداني سينما برود . علاقه او به سينمايي است که به روابط انساني مي پردازد به طراحي آدم ها به عشق به احترام و به خيلي چيزهاي ديگر

نگاهی به طنز جنجال برنگیز شبهای برره

boonak — Thu, 05 Jan 2006 05:56:18 GMT

شبهای برره" عنوان مجموعه طنز تلويزيونی است که حدود يک ماه است هر شب از
شبکه ۳ سيمای جمهوری اسلامی ايران پخش می شود. اين مجموعه دنباله دار به ماجراهای
اهالی روستای خيالی "برره" می پردازد.

"برره" روستای فرضی است که آداب و رسوم خاص خود را دارد و
اهالی آن با گويش خاصی صحبت می کنند. مهران مديری کارگردان اين برنامه، پيش از اين
برره ای ها را در مجموعه پاورچين به مخاطبان خود معرفی کرده بود.

در مجموعه پاورچين مخاطبان تلويزيون با شخصيتهايی آشنا
شدند که متعلق به قوم و طايفه ای فرضی به نام "برره ای ها" بودند.

در مجموعه شبهای برره مخاطب در واقع شاهد زندگی و
روابط پدران همان برره ای هايی است که در مجموعه پاورچين با آنها آشنا شده
است. به اين ترتيب زمان رويدادهای اين مجموعه در پنجاه سال قبل می گذرد و ماجرا با
ورود يک روزنامه نگار متواری (سيامک انصاری) به برره اتفاق می افتد.

خلق قومی فرضی با خرافه ها، تابوها (باورهای قومی)، آداب و
رسوم و گويش خاص خود، از بارزترين ويژگی های اين مجموعه است که آن را از ساير
مجموعه های طنز تلويزيونی در ايران مجزا می کند.

تاثيرگذاری اين مجموعه به حدی است که برخی واژه های آنها در
ميان مردم به صورت تکيه کلام در آمده وحتی از رفتار و آداب و رسوم آنها به شيوه ای
طنز آميز تقليد می کنند.

به عنوان نمونه برره ای ها به شعر گفتن می گويند شعر در کردن،
به اظهار عشق کردن می گويند از خود عشق در کردن و يا اينکه پاچه خواری در اين گويش
به معنی زبان بازی و تملق گويی است.

تنها غذای محبوب برره ای ها نخود است که آن را به شيوه خاصی
می خورند. يکی از سرگرمی های آنها غيبت کردن و مسخره کردن ديگران است که در جمع
خانواده برگزار می شود و با خوردن نخود به عنوان تنقلات همراه است.

موضوعی که ماجرای سرتاسری شب های برره را پيش می برد
روابط عاشقانه (يا به قول برره ای ها عشقولانه) است. اما در هر قسمت با ايجاد يک
ماجرای فرعی زمينه برای طرح موضوع های مختلف مهيا می شود.

منفعت طلبی، باج خواهی، دو رويی، آدم فروشی، تعصب، اعتياد،
روشنفکر ستيزی، زن ستيزی ( و البته نقطه مقابل آن زن ذليلی ) و… موضوع هايی است
که اين مجموعه تاکنون به آن پرداخته است.

"رو مسخرگی پيشه کن و مطربی آموز
تا داد خود از کهتر و مهتر بستانی"*

در يک ماه اخير مجموعه تلويزيونی شبهای برره يکی از
بحث برانگيزترين موضوعات روز در ايران بوده است. انتقاد و اعتراض عده ای از مسئولان
و منتقدان به پخش اين برنامه و تاييد و حمايت عده ای ديگر زمينه توجه طيف وسيعی از
مطبوعات داخلی و سايت های خبری را به اين برنامه فراهم کرده است.

دانشجويان دانشگاه ياسوج، دکتر عماد افروغ رئيس کمسيون فرهنگی
مجلس، محمد تقی فهيم رئيس انجمن منتقدان و نويسندگان ايران، محمد گبرلو منتقد فيلم
و از نويسندگان روزنامه رسالت از جمله معترضان به پخش مجموعه شبهای برره
بوده اند.

از سويی ديگر فاطمه کيا نماينده مردم تهران، حسن محمودی منتقد
و مسئول صفحه تئاتر و تلويزيون روزنامه شرق از جمله کسانی بودند که از اين برنامه
حمايت کرده اند.

آسيب ديدن يک دانش آموز در پاکدشت به دليل تقليد همکلاسی هايش
از شيوه دعوای برره ای ها از جمله اتفاقاتی بود که چندی پيش زمينه ساز اعتراض عده
ای به پخش اين برنامه شد.

بدآموزی اين برنامه بويژه برای کودکان و نوجوانان و همچنين
توهين و تمسخر به گويش و فرهنگ ايرانيان به خصوص روستائيان از مهمترين دلايلی است
که معترضان به اين برنامه به آن اشاره کرده اند.

عده ای نيز توليد اين برنامه را دستاويزی برای کسب درآمد
ميلياردی تلويزيون از طريق آگهی های تبليغاتی ای که در بين اين برنامه پرمخاطب پخش
می شود دانسته اند.

از سويی ديگر مدافعان اين برنامه معتقدند که شبهای برره
دارای پيامهای اخلاقی، فرهنگی و…. بوده و با نگاهی نقادانه آينه مشکلات و معضلات
موجود در جامعه است.

سازندگان اين برنامه نيز چندی پيش جوابيه ای به انتقادات و
اتهامات وارده به خود و سازمان صدا و سيما داده اند.

برنامه های خبری راديو و تلويزيون نيز هر از گاهی اخبار مسائل حاشيه ای، هزينه توليد ،

ورود بازيگر تازه ای به اين مجموعه را به اطلاع مخاطبان رسانده و يا توضيحی در جهت تفهيم

پيام های اخلاقی و فرهنگی آن می دهند.

به عنوان نمونه مهران مديری در مصاحبه کوتاهی که در ۱۰آبان از
اخبار شبانگاهی شبکه سه پخش شد، هزينه توليد اين برنامه را بين 125 تا 140 هزار

تومان برای هر دقيقه اعلام کرد و افزود به زودی رضا شفيعی جم و حسن شکوهی به جمع
بازيگران اين مجموعه خواهند پيوست.

پخش اين قبيل اخبار به ويژه از شبکه سراسری خبر در تلويزيون
ايران اتفاقی بی سابقه است.

واقعيت اين است که توليد مجموعه های طنز در ايران به ويژه اگر
جنبه انتقادی داشته باشند، همواره با مشکلاتی روبرو بوده است. صنف ها، قشرها و قوم
های گوناگون ايرانی معمولا در برابر هرگونه انتقادی از خود واکنش های اعتراض آميزی
نشان می دهند. تا جاييکه حتی سازندگان شبهای برره نيز با در نظر گرفتن مکانی
فرضی برای طرح قصه های خود از گزند اين قبيل واکنش ها در امان نمانده اند.

حساسيت نسبت به محتوای يک برنامه گاه به قدری اذهان مسئولان و
حتی منتقدان هنری را تحت تاثير قرار می دهد که اغلب از بررسی کارشناسانه ضعفها و
قوتهای ساختاری آن غافل می مانند.

از سويی ديگر واکنشهای جنجال برانگيز و اعتراض آميز معمولا
نظر مخاطبان بيشتری را به برنامه ای که مورد اعتراض قرار گرفته جلب می کند. در واقع
تلاش برای ايجاد ممنوعيت و سانسور اغلب برخلاف کارکرد خود عمل کرده و به ابزاری
برای تبليغ يک اثر تبديل می شود.

فارغ از اخبار و نظرات مخالف و موافقی که تا کنون در حاشيه
سريال شبهای برره بوده است، بايد گفت که اين مجموعه از ايده جذابی برای ساخت
يک سريال طنز تلويزيونی برخوردار است. اگرچه تا کنون از پتانسيل موجود در طرح اوليه
خود به خوبی استفاده نکرده است.

آدمهای اين مجموعه اغلب يک بعدی هستند و واکنشها و عملکردشان
قابل پِيش بينی است. بازی بازيگران نيز متاثر از آن يکنواخت و متکی بر رفتارها و
تکيه کلامهای کليشه ای و تکراری است. البته اين اشکال متناسب با توانايی بازيگران
در ايفای نقششان در سرتاسر مجموعه يکسان نيست.

ايجاد خنده در بيشتر لحظات متکی بر کلام و گويش خاص برره ای
ها و رفتارهای توام با لودگی است. ديالوگها گاهی در توضيح همان اعمالی است که آدمها
انجام می دهند. حتی پيام های اخلاقی برخی قسمتها از زبان بازيگران در ديالوگهايی
صريح و مستقيم بيان می شود.

به دليل همزمانی توليد و پخش اين برنامه به نظر می رسد برخی
از اين ديالوگها در پاسخ به عده ای است که اين مجموعه را متهم به بدآموزی کرده اند.
مهران مديری پيش از اين نيز در مجموعه های قبلی اش از اين شيوه برای پاسخ گفتن به
منتقدان برنامه اش استفاده کرده است.

در مجموع با توجه به سابقه ای که انواع طنز، هزل و هجو در
ادبيات کهن ايرانی دارد به نظر می رسد ايرانيان قادر به نکته سنجی و درک کنايه ها و
طنازی های شوخ طبعانه بوده اند.

در نظر گرفتن قدرت تشخيص و شعور مخاطب می تواند در شيوه
برخورد و نقد اين قبيل برنامه ها از يک سو و ارتقاء کيفيت توليدات طنز تلويزيونی از
سويی ديگر موثر باشد.

شناسنامه

سرپرست نویسندگان : پیمان قاسم خانی
نویسندگان : سروش صحت، محمد رضا آریان، محراب قاسم خانی، خشایار الوند، امیر
مهدی ژوله.
کارگردان : مهران مديری
بازيگران : محمد شيری، سیامک انصاری، محمدرضا هدایتی، فلامک جنیدی، شقایق
دهقان، سعید پیردوست، ساعد هدایتی،علی کاظمی، علی اصغر حیدری، فاطمه هاشمی، بهنوش
بختیاری و مهران مديری
تصویر برداری : بابک بذر افشان
موسیقی : بهرام دهقان (خواننده تیتراژ: مهران مديری)
مدیر چهره پردازی : حمید میهن دوست
مدیر تولید : حسن شکوهی
مجری طرح : محسن چگینی

مهران مدیری و شبهای برره

boonak — Thu, 05 Jan 2006 05:52:18 GMT

مهران مدیری، نام کار جدید خود را که «راه‌آهن جابرآباد» نام داشت، به «شب‌های برره» تغییر داد.

به نوشته «جام‌جم»، دکور روستای برره، در باغی به مساحت 37 هزار متر واقع در سعادت‌آباد طراحی شده و طراحی دکور را محراب قاسمخانی و امین صدرایی طباطبایی عهده‌دار هستند. داستان «شب‌های برره» در 50 سال پیش اتفاق می‌افتد و شخصیت‌ها در این مقطع از زمان زندگی می‌کنند.

مدیری در «شب‌های برره» به نوعی تاریخ «برره» را بازگو می‌کند. در این مجموعه که در 90 قسمت تولید و پخش خواهد شد، سعید پیردوست نقش خان بالابرره، محمد شیری نقش خان پایین‌برره و مهران مدیری نقش پسر خان پایین برره را که «شیر فرهاد» نام دارد، بازی خواهند کرد.

از دیگر شخصیت‌های «شب‌های برره» می‌توان به سیامک انصاری (کیانوش استقرارزاده)، ساعد هدایتی (پاچه‌خوار اعظم)، محمدرضا هدایتی (ژاندارم برره)، علی کاظمی (شاعر برره)، علی‌اصغر حیدری (دکتر برره)، شقایق دهقان (دختر خان پایین برره)، فلامک جنیدی (مادر شیرفرهاد)، فاطمه‌ها‌شمی (شاخ شمشاد زن خان بالا) و بهنوش بختیاری (دختر خان بالا) اشاره کرد.

متن «شب‌های برره» را سروش صحت، محمدرضا آریان، محراب قاسمخانی، خشایار الوند و امیر مهدی ژوله به سرپرستی پیمان قاسمخانی می‌نویسند. از دیگر عوامل سازنده این مجموعه می‌توان از مدیر تصویربرداری: بابک بذرافشان، موسیقی: بهرام طالقانی، مدیر چهره‌پردازی؛ حمید میهن‌دوست، مدیر تولید: حسن شکوهی و مجری طرح: محسن چگینی، نام برد.

شب‌های برره؛ پدیده‌ای در کمدی ایرانی

boonak — Thu, 05 Jan 2006 05:48:17 GMT

مجموعه‌ی کمدی شب‌های برره اگرچه کاری‌ست در ادامه‌ی کارهای مهران مدیری اما این مجموعه باعث به‌وجود آمدن پدیده‌ای بی‌نظیر در کمدی ایرانی شده است. این کمدی که نوع تکامل یافته‌تر کارهای قبلی مهران مدیری است کمدی نو و ظریفی را به‌وجود آورده که بنظر می‌رسد برای جامعه‌ی روشنفکری ایران کمی جلوتر از زمان باشد. چنین ادعایی ممکن است برای مخالفان دوآتیشه‌ی این برنامه مسخره باشد اما فارغ از تمام تحلیل‌ها منتظر داوری زمان می‌مانیم تا ببینیم ادعای ما درست است یا آن‌ها؟!
و اما چند ویژگی مثبت مجموعه‌ی شب‌های برره که بنظر من ناگفته باقی مانده و روشن کردن آن‌ها به درک بهتر و مفید‌تر این مجموعه کمک بسیاری می‌کند:

بازی:
در برره همه‌چیز در عین‌حالی که وجود دارد و حقیقی‌ست اما در نهایت فقط یک «بازی» ست. کاراکترها به‌عنوان مثال واقعن بیمار می‌شوند اما این فقط سطح ماجراست و لایه‌ی زیر آن که البته با رعایت فاصله‌گذاری به لایه‌ی رویی این کمدی بدل می‌شود، فقط یک «بازی» است و بس! اتفاقاتی که در شب‌های برره می‌افتد در دنیای حقیقی وجود ندارد و حکم مسخره‌ترین بازی‌های بچگانه را دارد! مثلن دو نفر در برره با هم دعوا می‌کنند! چنین دعوایی آن‌هم به این‌صورت مضحک در دنیای واقعی ما نمی‌تواند اتفاق بیفتد اما چون «برره»‌ای در واقعیت وجود ندارد آن مضحک بودنِ دعوا جزو حقایق برره می‌شود! این‌که همه‌چیز در برره شکل و ریخت «بازی» به خود می‌گیرد ابتدا از قواعد فانتزی خاص این مجموعه می‌آید و سپس در معنایی ریشه دارد که البته چندان هم پنهان نیست و در واقع آن را فریاد می‌کشد! و آن این است ‌که: «زندگی یک بازی مسخره است!» یا در معنای بومی‌تر و جزئی‌تر آن: «زندگی ما ایرانی‌ها بیشتر از یک بازی مسخره نیست!»
‌شاید بخاطر نفهمیدن همین نکته‌ی ظریف باشد که بسیاری از مخالفان این مجموعه، آن را مسخره‌بازی می‌دانند و می‌گویند شب‌های برره اصلن چیزی ندارد!

آیا برره واقعن وجود دارد؟!:
بنظر من بله! برره در درون بیشتر ما و شهرها و روستاهای ما وجود دارد اما این «وجود» با آن «وجود»ی که ما آن را بعنوان «واقعیت اجتماعی» قبول داریم و برای آن چارچوب‌های سفت و سختی تعیین می‌کنیم تفاوت دارد. این واقعیت درونی با کمک فانتزی و هجو و اغراق در برره خود را به‌عنوان واقعیت بیرونی نشان می‌دهد! «برره» حاصل‌جمع تناقض‌های مضحک انسان ایرانی‌ست و بخاطر همین در هر جایی از ایران می‌تواند باشد.

فانتزی:

شب‌های برره یک کمدیِ فانتزی‌ست. بسیار دیده می‌شود افراد مختلف (از عامه‌ی مردم گرفته تا روشنفکرها) برای اثبات سطحی بودن این برنامه، آن را با مجموعه‌ی طنز آقای عطاران یعنی «متهم گریخت» مقایسه می‌کنند. در حالی‌که این کجا و آن کجا؟ شب‌های برره با قواعد فانتزی و کارتونی سر و کار دارد و متهم گریخت با قواعد رئالیسم و گاهی رئالیسم جادویی! من بین این دو رویکرد هیچ برتری‌ای نمی‌بینم تا بخواهم با صِرفِ روبرو کردن این دو مجموعه آن‌ها را ارزش‌گذاری کنم. تنها چیزی که در نقد تطبیقی این دو مجموعه اهمیت زیادی دارد این است که در پرداخت هنری این دو رویکرد در این دو اثر (شب‌های برره و متهم گریخت) دقیق شویم. در حقیقت باید ببینیم هریک از این دو رویکرد چه اهدافی دارند و این دو اثر در این اهداف چقدر موفق بوده‌اند؟ شب‌های برره در قواعد فانتزی چقدر موفق بوده؟ متهم گریخت در رئالیسم و رئالیسم جادویی چقدر موفق بوده؟ که البته این بررسی موضوع این مقاله نیست و مقاله‌ای دیگر و وقتی دیگر را می‌طلبد.
فانتزی اصل و اساس کمدی شب‌های برره است. از شخصیت‌ها گرفته تا طراحی صحنه و داستان‌ها و نوع بازیگری. بی‌توجه بودن مخاطب به فانتزی (همانطور که می‌دانیم رئالیسم اجتماعی آن هم در سطحی‌ترین و شعاری‌ترین حالتش در جامعه‌ی ما بیشترین هوادار را دارد!) و یا بدفهمیدن آن باعث می‌شود از کل مجموعه برداشت نادرستی داشته باشد.

تنوع:

برره همه‌چیز دارد! تاریخ دارد و تاریخ‌نویس! جشن دارد و عزا! غولی دارد که بچه‌ی زن دوم (بخوانید نامشروع!) مشهورترین شخصیت پایین برره است! زمین کشاورزی دارد و کافه!...
تنوع نقد «شب‌های برره» به حدی‌ست که به جرأت می‌توان گفت در ایران سابقه ندارد! این مجموعه به‌طرز زیرکانه‌ای هم روابط شخصی و خانوادگی را به نقد می‌کشد هم سیاسی و اجتماعی و اقتصادی را! این تنوع در مجموعه‌ی به‌یاد‌ماندنی «دایی‌جان ناپلئون» هم البته بصورتی دیگر و کمتر وجود دارد.
برره همه‌چیز یک کشور را دارد! و ارتباط برقرار کردن تمام این عناصر بصورت کمدی شاهکاری‌ست که نویسندگان این مجموعه بیشتر اوقات انجام می‌دهند. شب‌های برره به ما نشان می‌دهد برای نقد سیاسی الزامن نباید پرداختی سیاسی و بیش‌از حد اجتماعی را به اثر تحمیل کرد. بگوری در وجه شخصی و محدود خود یک شاعر سطحی است که مرتبن از شعرهای این و آن می‌دزد و در وجه اجتماعی و سیاسی‌اش مدح‌گو و تاریخ‌نویسی نان‌به‌نرخ‌روز‌خور است!

فاصله‌گذاری:

شاید این ویژگی را باید زیر همان عنوان «بازی» می‌نوشتم چون بازی شب‌های برره قرار نیست به ما بقبولاند که این بازیگران همان هستند که آن را بازی می‌کنند و این نقش‌ها واقعی هستند و اتفاقاتی که می‌افتد را باید باور کرد. در همه‌جای شب‌های برره فاصله‌ای هست بین آنچه برره‌ای‌ها انجام می‌دهند و آنچه در باور ما بعنوان واقعیت وجود دارد. وجود این فاصله بخصوص در نحوه‌ی بازی بازیگران این مجموعه یک بار دراماتیکی هجوآلود را به مجموعه تزریق می‌کند که هم بسیار می‌خنداند و سرگرم می‌کند و هم یک آگاهی روشن‌گرایانه‌ای را بدنبال خود می‌آورد. آگاهی‌ای که فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی سطح پایین از آن محروم‌اند و مخاطب خود را فریب می‌دهند و به خواب فرو می‌برند. البته از این مورد اخیر در جامعه کمتر نشانی از فهم دیده‌ام! (البته شاید هم من اشتباه می‌کنم!)

حضور روشنفکر منتقد:

در کارهای قبلی گروه مهران مدیری آدم‌های او تقریبن همه یکدست بودند و همه باهم هرکدام به‌شکلی در تزویر و ریا و چاپلوسی و پول‌دوستی غوطه می‌خوردند. اما در «شب‌های برره» با حضور کیانوش به‌عنوان نمادی از روشنفکر آگاه و پاک، کمدی گروه مهران مدیری هم یک پله بالاتر رفت هم به رنگ‌آمیزی جدیدی دست پیدا کرد. کیانوش یک روزنامه‌نگار است و اگر با اغماض از شخصیت شیرفرهاد بگذریم او تنها کاراکتر شخصیت در مجموعه‌ی شب‌های برره است. بازی زیبا و زیرپوستی سیامک انصاری در نقش کیانوش این وجه یگانه از این مجموعه را زیباتر می‌کند. کاراکترهای تیپیک برره با کارهای احمقانه‌ی خود کیانوش را در چنان کنج عزلتی نگه داشته‌اند که واقعن وحشتناک است. نقد و اعتراض به تنهایی روشنفکران حقیقی جامعه‌ی ایرانی هدف اصلی وجود این شخصیت است. تنها فرد آگاه و سطح بالای برره کیانوش است که با تک و تنها بودنش و نیز نفوذناپذیر بودن برره‌ای‌ها به تنهایی و زجر وحشتناکی دچار شده است.
جالب است که شخصیت کیانوش به‌جای این‌که احساس همدردی روشنفکران را بر بیانگیزد باعث اعتراض عده‌ای روشنفکر و روزنامه‌نگار شده است!

بیوگرافی

boonak — Wed, 04 Jan 2006 14:09:18 GMT

او در دبيرستان دلگشا درس خواند در دوران تحصيل شاگرد خيلي خوبي بود سه برادر دارد . برادر بزرگتر در ايران است و سالهاست در ادبيات و موسيقي فعاليت ميکند. دو برادر ديگر مدت بيست سال است که در سوئد زندگي ميکنند. هميشه نمرات زيست شناسي و ادبيات مهران عالي بود حتي گاهي اوقات معلم ادبياتش کلاس را در اختيار مهران مي گذاشت و ميرفت. اما در رياضيات هميشه کم هوش بود و هنوز هم علت رياضيات را در جهان نمي داند.

مديري چيزي را که نمي داند آرزوست يا نه فيلم سازي است آن هم در نوع جدي تا طنز چرا که به کار جدي بيشتر از طنز علاقه دارد و اصلا اتفاقي هم وارد کار طنز شده است. اتفاقي علي عمراني پيشنهاد همکاري در نوروز 72 را به او داد و به اين ترتيب کار طنز شروع شد . آنهايي که مهران مديري را در سال 62 در تئاتر هملت با آن چهره غمگين و دراماتيک ديدند اين فکر حتي از دورترين نقطه ذهن شان هم نمي گذشت که اين جوان روزي يکي از بزرگ ترين کمدينهای ايران شود و البته قبل اين کار هم دو کار تئاتر طنز انجام داده بود يکي از آنها پانسيون نام داشت. و در سال 1366 در تالار مولوي تهران اجرا شد. مهران از زمان انقلاب تا سال 1371، 18 يا 19 کار به غير از يکي که به عنوان آهنگ ساز همکاري کرده بقيه اش بازي گر بوده ، مثل نمايش هملت و سيمرغ با دکتر صادقي ، کيسه بوکس کار علي موذني و...

مديري هميشه از مقوله ي زياد عصباني ميشود ينکه آدمي به کاري که به او مربوط نمي شود دخالت کندو خارج از حيطه خودش قدم بگذارد .هرکس آن کاري را که "بايد" انجام دهد و "نبايد" انجام دهد . به تعبير برنارد شاو 80 درصد آدم ها انرژيشان صرف کارهايي ميشود که به آنها مربوط نيست. دومين مقوله هم که خيلي شخصي است اين است که راجع به يک مساله مهم و جدي که او را ناراحت کرده حرف بزند و ببيند که طرفش باور نکرده و لبخند مي زند يعني پوزخند بزند که واقعا مديري را ديوانه مي کند .

او در خلوت خود مشغول سکوت ميشود و مهمتر از همه موسيقي است مويسقي کلاسيک با صداي بلند. مهران مديري دو فرزند دارد. از نظر او وقتي گرفتار شهرت ميشوي ديگر زندگي شخصي نداري ، آزاد نيستي ، محدود ميشوي و همراهانت را هم محدود مي کني . او مي گويد شهرت سرطان است…

«شب‏های برره» حرف ندارد

boonak — Wed, 04 Jan 2006 05:29:18 GMT

مجموعه طنز «شب‏های برره» ساخته مهران مدیری از سوی مخاطب عام و همچنین منتقدین برنامه‏های تلویزیون با انتقادهای بسیاری مواجه شد.

مجموعه طنز «شب‏های برره» ساخته مهران مدیری با توجه به فضا و شخصیت‏پردازی و دیاروگ‏ها و نحوه گویش متفاوتی که دارد تقریبا از همان قسمت های اولیه پخش، از سوی مخاطب عام و همچنین منتقدین برنامه‏های تلویزیون با انتقادهای بسیاری مواجه شد. این انتقادها تا آنجا پیش رفت که شایعه قطع برنامه هم شنیده شد.

در مقابل سازندگان مجموعه طنز «شب‏های برره» طی یادداشتی مفصل با اعتقاد بر این که این مجموعه روتین، طنزی هدفمند و مبرا از هرگونه بدآموزی است، در جواب انتقادها و پیشنهادهایی که از طریق روابط عمومی شبکه سوم سیما جمع‏آوری شده است به تشریح اهداف برنامه پرداخته‏اند. متن کامل پاسخ دست‏اندرکاران «شب‏های برره» به نگرانی‏های موافقان و مخالفان پخش این مجموعه طنز جهت تنویر افکار عمومی در پی می‏آید:
این روزها مطالب مختلفی در مطبوعات و درباره مجموعه طنز تلویزیونی «شب‏های برره» به چاپ رسیده که در بعضی از این مطالب انتقاداتی از این برنامه شده است، عده‏ای از بینندگان شریف سیما نیز طی تماس‏های تلفنی با روابط عمومی سازمان صدا و سیما و شبکه سوم نظرات خود را درباره این برنامه اعلام کرده‏اند.
بررسی مجموعه نظراتی که درباره این برنامه ابراز شده نشان می‏دهد که منتقدان این مجموعه 2 دسته‏اند. عده‏ای دلسوزانه و از روی حسن نیت و به قصد اصلاح و خیرخواهانه نسبت به وجود برخی کاستی‏ها و ضعف‏ها و احیانا بدآموزی‏های این برنامه ابراز نگرانی کرده‏اند و عده‏ای دیگر به نظر می‏رسد که حدود انصاف را در نوردیده در مسیر تخریب رسانه سیما و دست‏اندرکاران این برنامه گام برداشته‏اند و نقادی‏های آنها متاسفانه علمی و کارشناسانه نمی‏باشد، اما روی سخن ما با جماعت اول است و برای رفت نگرانی ایشان باید به نکاتی اشاره کنیم که به عنوان اشکالات برنامه انعکاس یافته است. البته شاید با کمی دقت بیشتر در برنامه‏های پخش شده از این مجموعه دغدغه‏ خاطری برای آنها باقی نمی‏ماند.

1 - بیان تمثیلی که در این مجموعه به کار رفته تا حدی در این که بیننده به بعضی از ظرایف و نکات مورد نظر گروه سازنده (اقلا در قسمت‏هایی که تاکنون پخش شده) پی نبرد بی‏تاثیر نبوده است که امیدواریم در ادامه مجموعه بتوان این نقیصه را جبران کرد.
2 - اگر می‏خواستیم با نگاهی ایجابی و رفتا صیحیح انسانی و اجتماعی را تبلیغ و ترویج کنیم و به عبارتی بیننده را نصیحت کنیم قطعا به دام شعارزدگی می‏افتادیم و با تبلیغ مستقیم که مطبوع طبع بیننده هوشیار و فهیم طنز تلویزیونی نیست، از مقصود خود باز می‏مانیم.
پس بر آن شدیم تا با رویکردی سلبی به هجو عادات و اخلاق ناپسند فردی و اجتماعی و نقد روابط سوء و ناهنجاری‏های جامعه بپردازیم تا از این راه رسالت خود را در تولید محصولاتی پیام‏دار و متناسب با اهداف رسانه ملی انجام دهیم. اگرچه هنوز در ابتدای راه هستیم و قسمت‏هایی از برنامه که تاکنون تولیدو پخش شده‏اند حدود یک پنجم کل مجموعه را شامل می‏شوند، اما به پشتوانه تفکر و تحقیق و بحث‏های کارشناسانه و حمایت ها و هدایت‏های مادی و معنوی سازمان صدا و سیما و مدیران شبکه و به اتکای همکاری و همراهی گروهی منسجم و کارآزموده توانسته‏ایم حجم قابل توجهی از مفاهیم ارزشمند و آموزه‏های اخلاقی مورد نیاز جامعه را در این مجموعه مطرح کنیم که در ذیل فهرست‏وار به آنها اشاره می‏کنیم.
* تقبیح چاپلوسی و تملق‏گویی که متاسفانه در جامعه ما رواج یافته است از طریق خلق شخصیت «جان نثار» که جز پاچه‏خواری هنر دیگری ندارد و موجب بیزاری بیننده از این عادت زشت می‏شود.
* تقبیح غیبت و بدگویی که متاسفانه نقل بعضی از مجالس و محافل ما شده و از طریق نشبیه آن به مراسم «خودچی خوران» کوشیده‏ایم تا تنفر بیننده را نسبت به این گناه و عمل ناپسند برانگیزیم.
* نهی از دو رویی و دو گانگی در رفتار و در روابط اجتماعی که استفاده از «افعال معکوس» تمثیل این معنا است.
* نفی سودجویی و منفعت طلبی و کسب درآمدهای حرام و نامشروع که انگیزه عمل به ارتشاء و اختلاس است و اشاره به زشتی این معنا که «همه چیز قابل معامله با پول است.»
* تاکید بر لزوم کنار گذاشتن آداب و رسوم غلط و دست و پاگیری که هیچ تناسبی با موازین شرعی و سنت‏های اسلامی ندارد از جمله سختگیری‏های بی‏مورد در ازدواج.
* نفی برخی باورهای غلط مثل بسته شدن عقد دختر عمه و پسرعمو در آسمان که متاسفانه هنوز هم در برخی از مناطق کشور رواج دارد.
* طرح مشکلات ناشی از ازدواج تحمیلی به عنوان یک رفتار غیراسلامی.
* ذم تحمل ناپذیری و پرخاشگری و توسل به زور در تعاملات اجتماعی از طریق نمایش دعواهای بی‏مورد و کسانی که با کوچکترین مخالفتی با یکدیگر دست به یقیه می‏شوند.
3 - در انتخاب جغرافیای برره، دعواها، لباس‏ها و گویش‏ این مردم نهایت سعی خود را کرده‏ایم که با هیچ یک از مناطق ایران شبیه نباشد تا مبادا شائبه توهین به قوم خاص، زبان و لهجه خاص، با بخشی از سرزمین پهناور ایران را به وجود بیاورد. حتی دقت کرده‏ایم تا بحث شهری و روستایی مطرح نشود و این که در بعضی از انتقادات به تمسخر روستاییان متهم شده‏ایم و در برخی دیگر به توهین به شهری‏ نشان می‏‏دهد که واقعا قصد تحقیر و توهین به هیچ یک از این اقشار را نداشته‏ایم و به مقصود و منظور خود از ایجاد ناکجاآبادی انتزاعی نزدیک شده‏ایم. البته در این میان به موفقیت دیگری نیز نائل آمده‏ایم که همان ایجاد اشمئزاز و تنفر در بیننده نسبت به رفتارهای غلط برره‏ای‏ها است که در اعتراض اهالی مناطق مختلفی از کشور به تشابهات اتفاقی ناشی از برخی اسم‏ها دیده می‏شود.
4 - از وارد شدن لطمه به زبان فارسی به عنوان یکی از عیب‏های برنامه سخن به میان آمده است که باید بپرسیم آیا لهیجه‏های مختلفی که در ایران وجود دارد تاکنون لطمه‏ای به این زبان زده اند؟ اگر جواب منفی است پس لهجه بازیگران این مجموعه نیز صدمه ای به این زبان وارد نخواهد کرد. ضمن این که تاثیر اصطلاحات و تکیه کلام‏های مجموعه‏های طنز تلویزیونی معمولا مقطعی است و به همان سرعتی که در بین بینندگان جا می‏افتد و شایع می‏شود به همان سرعت نیز از خاطره‏ها محو می‏گردد، اما نکته مهمی که در این باره می‏توان گفت، این است که زبان فارسی به دلیل غنای فرهنگی و غلبه ذاتی خود در طول تاریخ که تنها تحت تاثیر لهجه‏ها و حتی زبان‏های دیگر قرار نگرفته بلکه بر بسیاری از این زبان‏ها تاثیرگذار بوده است. در کشور همسایه‏مان افغانستان با وجودی که اکثریت با پشتون‏ها است، اما مردم افغانستان یا فارسی زبان‏اند و یا دو زبانه و حتی پشتون‏هایی این کشور نیز فارسی بلدند و این نشان از نفوذ زبان فارسی دارد. در برخی از ایرادات به این برنامه از هزینه میلیاردی کار سخن رفته است که برای رفع هرگونه سوءتفاهم در اینباره باید گفت: هزینه ساخت این برنامه دقیقه‏ای 116 هزار تومان است که با احتساب نود برنامه 20 دقیقه‏ای رقم کل هزینه ساخت برنامه نصب آنچه در مطبوعات آمده هم نمی‏شود که با توجه به سختی کار و تعدد بازیگران و مخارج سنگین دکور و اجازه مکان فیلمبرداری که باغی به مساحت حدود 40 هزار متر است، شاید ارزانترین سریال‏های تلویزیونی است.
اما ادخال سرور در قلب مومن و ایجاد ابتهاج خاطر و نشاندن تبسم بر لبان بیننده اولین هدفی است که دست‏اندرکاران این مجموعه دنبال می‏کنند که اگر هیچ یک از نکاتی که ذکر شد نیز در این بنرامه وجود نداشت همین ایجاد نشاط و شادی و سرور در مخاطب به عنان دلیل تولید و پخش این مجموعه کفایت می‏گردد